Dynamika ADHD w kontekście ustawień systemowych.
- Anna Wolff - Ustawienia Systemowe
- 19 lis
- 2 minut(y) czytania
Na ostatnich warsztatach jednym z tematów była niemożność realizacji założonych celów życiowych, jednakże już po pierwszych chwilach pokazała się dynamik wskazująca na ADHD.
Reprezentantka pokazała swoim zachowaniem ogromne rozproszenie uwagi i dekoncentracje. Chodziła po sali i jej uwaga skupiała się co chwilę na czymś innym, widać było nerwowość i nadpobudliwość, kiedy zmieniała błyskawicznie obiekt zainteresowania. Jednym z jej celów było założenie własnej firmy – co z niezrozumiałych dla niej przyczyn okazywało się w ostatnim czasie dziwnie nieosiągalne dla niej. Reprezentantka firmy która weszła do ustawienia zaczęła ewidentnie oddalać się od klientki i jej unikać. Nagle jasnym się okazało że firma reprezentuje niedostępną emocjonalnie mamę. Ustawienie w kolejnej odsłonie pokazało trudne dzieciństwo mamy, która była ofiarą przemocy dziadka.
ADHD było dynamiką, która odzwierciedlała po części emocje mamy, mające wpływ na córkę w przyszłości ale też widać było, że jest też swoistym programem związanym z sytuacją rodzinną mamy – przemoc dziadka (ojca mamy) była ukrywana – a on sam gloryfikowany w rodzinie i jego agresywne zachowania były skrzętnie „zamiatane pod dywan”. Uwaga była odwracana od problemu i kierowana na inne rzeczy. Tak jak osoba z ADHD – która jest cały czas pochłonięta bodźcami zewnętrznymi, ma problem z koncentracją. W swojej pracy często widzę konsekwencje w postaci ADHD u klientów, którzy doświadczyli przemocy w dzieciństwie lub agresja i przemoc występowały we wcześniejszych pokoleniach. Praca ustawieniowa polegała w tym przypadku na pracy z przekazem transgeneracyjnym ale też na elementach pracy z traumą – połączeniem rozszczepionych części osobowości (wskutek traumy poszczególne części osobowości nie są zintegrowane- zamiast „współpracować” funkcjonują oddzielnie. To prowadzi do osłabienia naszego potencjału – zdolności skutecznego działania, konfliktów wewnętrznych itp. Rozszczepione części mogą mieć odmienne style funkcjonowania i przejawiać zupełnie odmienne czy wręcz sprzeczne zachowania czy emocje – np. Jedna część jest asertywna, silna a druga lękliwa i nieśmiała). Rozszczepienie części osobowości (dysocjacja) następuje najczęściej w odpowiedzi na traumatyczne przeżycia (wczesna, powtarzająca się trauma) i jest mechnizmem obronnym psychiki, który ma na celu ochronę przed przytłaczającymi emocjami.
Bardzo istotna jest w tym kontekście relacja osoby która charakteryzuje się ADHD jest relacja z matką. W przekazie transgeneracyjnym dziedziczymy skutki PTSD po poprzednich pokoleniach, ale to nasza relacja z mamą i to jaki styl przywiązania „wynieśliśmy” z domu będzie decydowało o tym jak sobie z tym poradzimy. Tam gdzie rodzice byli w stanie dać dziecku dużo miłości, poczucia bezpieczeństwa skutki traumatycznego przekazu pokoleniowego są niwelowane – tam gdzie tego brakuje (a jest to naturalna kolej rzeczy – straumatyzowani rodzice przyczyniają się do tworzenia lękowego stylu przywiązania).
To, co zobaczyliśmy, było nie tylko historią mamy, ale i dynamiką, która – jak u osoby z ADHD – wiąże się z ciągłym pochłonięciem bodźcami zewnętrznymi i trudnością w skupieniu.
Dr Gabor Maté podkreśla, że ADHD nie jest wrodzoną „wadą”, ale reakcją mózgu na stres i brak bezpieczeństwa w dzieciństwie. „Odłączenie się” od chwili obecnej to mechanizm obronny – kiedyś chronił, dziś może utrudniać realizację marzeń.
Czasem trudność w skupieniu i realizacji celów nie jest kwestią „słabej woli” – ale historią, którą niesiemy w sobie i która prosi o wysłuchanie, zrozumienie i uzdrowienie.
Anna Wolff – Certyfikowany Terapeuta Ustawień Systemowych, Psychotraumatolog, Life & Business Coach.
Założycielka Akademii Ustawień Systemowych®, autorka kursów i programów pracy z traumą, intencją i przekazem transgeneracyjnym. Od kilkunastu lat wspieram ludzi w odzyskiwaniu wewnętrznej wolności, siły i zaufania do życia.



Komentarze