​

W pracy z drugim człowiekiem najważniejsze są dla mnie: szacunek, uważność, odpowiedzialność, poszanowanie granic każdej osoby, która korzysta z mojej przestrzeni pracy — zarówno podczas sesji indywidualnych, warsztatów, jak i szkoleń.

Poniższe zasady stanowią fundament mojej pracy.

​

1. Szacunek dla godności i autonomii uczestnika

Każda osoba ma prawo do bycia traktowaną z pełnym szacunkiem — bez oceniania, zawstydzania, nacisku czy narzucania gotowych znaczeń.

Szanuję prawo każdej osoby do:

• własnego tempa,

• własnych odczuć i granic,

• odmowy udziału w ćwiczeniu lub proponowanej formie pracy,

• zatrzymania sesji lub wycofania się z procesu,

• zadawania pytań,

• zakończenia współpracy na każdym etapie.

Odpowiedzialna praca ustawieniowa polega na uważnym towarzyszeniu i tworzeniu warunków do refleksji oraz świadomego kontaktu ze sobą.

​

2. Dobro osoby jest ważniejsze niż metoda

Dobro człowieka jest dla mnie ważniejsze niż technika, teoria, tempo pracy czy oczekiwanie określonego rezultatu.

Dbam o to, aby ustawienie:​

• odbywało się z poszanowaniem gotowości i granic danej osoby,

• uwzględniało indywidualną wrażliwość i zasoby uczestnika.

Każda osoba wnosi swoją własną historię, tempo i sposób przeżywania, dlatego praca wymaga delikatności, uważności i odpowiedzialności.

​

3. Świadoma zgoda i klarowność współpracy

Każda osoba ma prawo wiedzieć, na czym polega proponowana forma pracy, jaki ma charakter i czego może się po niej spodziewać.

Dbam o jasne ramy współpracy, przejrzystą komunikację oraz świadomą zgodę na udział w sesji lub procesie grupowym.
Zgoda może zostać wycofana w każdej chwili i zawsze jest respektowana.

​

4. Poufność i ochrona prywatności

To, co zostaje wniesione do wspólnej pracy, wymaga szacunku i ochrony.

Treści pojawiające się podczas sesji indywidualnych, warsztatów i procesów grupowych traktowane są jako poufne.
Nie udostępniam historii klientów, wiadomości prywatnych ani materiałów związanych z procesem bez ich wyraźnej zgody.

W pracy grupowej przypominam również o odpowiedzialności uczestników za zachowanie poufności i szacunku wobec historii innych osób.

​

5. Jasne granice relacji zawodowej

Relacja z osobą uczestniczącą w sesji, warsztacie lub szkoleniu wymaga klarowności.

Dlatego dbam o:

• przejrzystość kontaktu,

• poszanowanie granic zawodowych,

• odpowiedzialny sposób prowadzenia ustawienia.

​
Celem mojej pracy jest wspieranie człowieka w większej świadomości, kontakcie ze sobą i odpowiedzialności za własną drogę.

​

6. Poszanowanie granic fizycznych i emocjonalnych

Każdy człowiek ma prawo do poszanowania swoich granic.

 Granice uczestnika w ustawieniu — są ważną informacją i zasługują na pełny szacunek.

​

7. Odpowiedzialność za słowo, sposób prowadzenia i wpływ

W pracy z drugim człowiekiem ważna jest dla mnie pokora i odpowiedzialność za sposób, w jaki nazywane są doświadczenia i obserwacje.

W pracy ustawieniowej i rozwojowej zachowuję szacunek wobec złożoności ludzkiego doświadczenia i indywidualnego sposobu przeżywania.

​

8. Uczciwość i odpowiedzialność zawodowa

Pracuję w granicach swoich kompetencji, doświadczenia i przygotowania.

Gdy sytuacja tego wymaga, rekomenduję kontakt z odpowiednim specjalistą, w szczególności wtedy, gdy dana osoba potrzebuje wsparcia wykraczającego poza zakres pracy rozwojowej, edukacyjnej lub facylitacyjnej.

Odpowiedzialność zawodowa oznacza dla mnie również:

• gotowość do dalszego rozwoju,

• korzystanie z superwizji,

• refleksję nad własną praktyką,

• pokorę wobec procesów, których nie da się przyspieszyć.

​

9. Odpowiedzialność w pracy grupowej i warsztatowej

Przestrzeń grupowa może być wartościowym doświadczeniem, ale wymaga szczególnej troski o granice, dobrowolność i szacunek.

Podczas warsztatów dbam o:

• atmosferę szacunku i nieoceniania,

• dobrowolność udziału,

• ochronę prywatności uczestników,

• brak presji na ujawnianie osobistych treści,

​

10. Pokora wobec drogi drugiego człowieka

Nie stawiam się ponad osobą, z którą pracuję, ani ponad jej historią.

Moja rola nie polega na posiadaniu wszystkich odpowiedzi, lecz na tworzeniu uporządkowanej, bezpiecznej i uważnej przestrzeni do spotkania z tym, co domaga się zauważenia, nazwania lub lepszego zrozumienia.

Wierzę, że etyczna praca wymaga nie tylko wiedzy i doświadczenia, ale także pokory, dojrzałości, samoświadomości i odpowiedzialności.

​

11. Fundament mojej pracy

Etyka nie jest dodatkiem do pracy z człowiekiem — jest jej fundamentem.

Dlatego dokładam starań, aby każda osoba, która trafia do mojej przestrzeni pracy, mogła czuć się uszanowana, przyjęta i prowadzona z odpowiedzialnością.