​​

W pracy z drugim człowiekiem najważniejsze są dla mnie: szacunek, uważność, odpowiedzialność oraz troska o bezpieczeństwo psychiczne, emocjonalne i osobiste każdej osoby, która korzysta
z mojej przestrzeni pracy — zarówno podczas sesji indywidualnych, warsztatów, jak i szkoleń.

Każdy proces rozwojowy a szczególnie ustawieniowy dotyka często bardzo wrażliwych obszarów życia i wewnętrznej prawdy. Dlatego tak ważne jest, aby odbywał się on w atmosferze godności, zaufania, wolności i poszanowania granic.​

Poniższe zasady stanowią fundament mojej pracy.

​

1. Szacunek dla godności i autonomii klienta

Każda osoba ma prawo do bycia traktowaną z pełnym szacunkiem — bez oceniania, zawstydzania, nacisku czy narzucania jej gotowych interpretacji.

​

Szanuję prawo klienta do:

• własnego tempa procesu,

• własnych odczuć i granic,

• odmowy udziału w ćwiczeniu lub procesie,

• zatrzymania sesji,

• zadawania pytań,

• zakończenia współpracy na każdym etapie.

Wierzę, że prawdziwa pomoc nie polega na dominacji, lecz na uważnym towarzyszeniu.

​

2. Bezpieczeństwo jest ważniejsze niż metoda

Dobro człowieka jest zawsze ważniejsze niż technika, teoria, tempo pracy czy oczekiwanie rezultatu.

W swojej pracy dbam o to, aby proces:​​

• nie prowadził do niepotrzebnego przeciążenia i destabilizacji

• odbywał się z poszanowaniem gotowości klienta.

Każda osoba ma inną historię, inną wrażliwość i inne zasoby.
Dlatego proces wymaga uważności, delikatności i odpowiedzialności.

​

3. Świadoma zgoda i klarowność procesu

Każdy klient ma prawo wiedzieć, na czym polega proponowana forma pracy, jaki ma charakter i czego może się spodziewać.

Dbam o jasne ramy współpracy, przejrzystą komunikację oraz świadomą zgodę na udział w sesji, ćwiczeniu czy procesie grupowym.
Zgoda może zostać wycofana w każdej chwili i zawsze jest respektowana.

​

4. Poufność i ochrona prywatności

To, co zostaje wniesione do procesu, wymaga szacunku i ochrony.

Wszystkie treści ujawniane podczas sesji indywidualnych, warsztatów i procesów grupowych traktowane są jako poufne.
Nie udostępniam historii klientów, wiadomości prywatnych i nagrań związanych z procesem bez ich zgody.

W pracy grupowej przypominam również o odpowiedzialności uczestników za zachowanie poufności
i szacunku wobec historii innych osób.

​

5. Jasne granice relacji zawodowej

Relacja z klientem wymaga klarowności.
Nie może służyć zaspokajaniu osobistych potrzeb osoby prowadzącej.

Dlatego w swojej pracy dbam o:

• przejrzystość kontaktu,

• poszanowanie granic zawodowych,

• niewykorzystywanie zaufania klienta.

Nie wzmacniam przekonania, że tylko jedna osoba czy jedna metoda może przynieść ratunek.
Celem pracy jest wspieranie człowieka w większym kontakcie z sobą, a nie uzależnianie
go od prowadzącego.

​

6. Poszanowanie granic cielesnych i emocjonalnych

Każdy człowiek ma prawo do nienaruszalności swoich granic fizycznych i psychicznych.

Wszelki kontakt fizyczny, element pracy czy ćwiczenie angażujące bliskość wymaga uważności.
Szanuję sygnały napięcia, wycofania, lęku, zamrożenia i przeciążenia.

Granice klienta nie są przeszkodą w procesie.
Są ważną informacją i zasługują na szacunek.

​

7. Odpowiedzialność za słowo, interpretację
i wpływ

Słowo może wspierać, ale może też ranić.
Dlatego w pracy z klientem szczególnie ważna jest świadoma ostrożność, pokora i odpowiedzialność za sposób, w jaki nazywa się doświadczenie drugiego człowieka.
Nie narzucam interpretacji jako jedynej prawdy.
Nie używam języka lęku, przemocy, upokorzenia ani manipulacji.

W pracy ustawieniowej i rozwojowej zachowuję szacunek wobec tajemnicy procesu i złożoności ludzkiego losu.

​

8. Uczciwość i odpowiedzialność zawodowa

Pracuję w granicach swoich kompetencji, doświadczenia i przygotowania.
Gdy sytuacja tego wymaga, rekomenduję kontakt z innym specjalistą: psychoterapeutą, psychiatrą, lekarzem lub inną odpowiednią osobą.

Odpowiedzialność zawodowa oznacza dla mnie również:

• gotowość do dalszego rozwoju,

• korzystanie z superwizji,

• refleksję nad własną praktyką,

• pokorę wobec tego, czego nie da się przyspieszyć.

 

9. Odpowiedzialność w pracy grupowej i warsztatowej

Przestrzeń grupowa może być bardzo wspierająca, ale wymaga szczególnej troski o granice i bezpieczeństwo.

Podczas warsztatów dbam o:

• atmosferę szacunku i nieoceniania,

• dobrowolność udziału,

• ochronę prywatności uczestników,

• brak presji na ujawnianie osobistych treści,

• uważność wobec przeciążenia emocjonalnego.

​

Proces drugiego człowieka nigdy nie powinien stawać się widowiskiem.
Każda historia zasługuje na szacunek.

​

10. Pokora wobec procesu i drogi drugiego człowieka

Nie stoję ponad klientem, jego losem ani jego prawdą wewnętrzną.
Moja rola nie polega na posiadaniu wszystkich odpowiedzi, lecz na tworzeniu bezpiecznej przestrzeni spotkania z tym, co chce zostać zobaczone, uznane i uporządkowane.

Wierzę, że etyczna praca wymaga nie tylko wiedzy i doświadczenia, ale także pokory, dojrzałości, samoświadomości i przede wszystkim serca.

​

11. Fundament pracy

Etyka nie jest dodatkiem do pracy z człowiekiem - jest jej fundamentem.

Dlatego dokładam starań, aby każda osoba, która trafia do mojej przestrzeni, mogła czuć się:
uszanowana, bezpieczna, widziana i prowadzona z odpowiedzialnością.

To właśnie z takiej jakości spotkania może rodzić się prawdziwy proces.